Breek uit uw (mentale) kot. Ik meen het!

SawsharkKent u Kaya al? Ze dook zomaar op tussen de lawine aan Coronaberichten. Ik was er instant wild van. Kaya is een nieuwe haaiensoort, onlangs ontdekt in de Indische oceaan. Ik was al lang blij om eens iets te lezen dat niets met Corona te maken had. Anything. Maar Kaya liet me niet meer los, net zoals het virus al wekenlang iedereen in de ban houdt. Wtf?

Kaya’s bek ziet eruit als een kettingzaag. Elke mogelijke prooi denkt bij haar aanblik meteen aan de “Texas chainsaw massacre” en zwemt zich spoorslags uit de vinnen. Dat lukt niet altijd. Zo maken we kennis met nog een vaardigheid van Kaya: met diezelfde moordbek hakt ze haar prooi als een keurslager in hapklare brokken. Voor zichzelf, wel te verstaan. Vissen die hoopten op een nieuwe traiteur in de zwemstraat kloppen op hun kin. De wetenschapper beschrijft Kaya’s bek als het equivalent van een multifunctioneel, Zwitsers zakmes. Maar er is nog iets. Iets waar ik zonder Corona nooit zou zijn opgekomen.

In ons immuunsysteem krioelt het niet alleen van de Zwitserse zakmessen zoals killer T-cellen, Special Forces die mits een Rambo-nummertje kipkap maken van een virus, onze afweer bezigt een war room waarbij elk state-of-the-art hospitaal verbleekt. Haar soldaten zijn even divers als het allegaartje helden die in The Lord of The Rings de orks van slechterik Saruman bekampen. Macrofagen, bijvoorbeeld, zwelgen als overijverige Pacmannetjes indringers met huid en haar naar binnen. Dendritische cellen zijn de verkenners in de voorpost: vanuit het struikgewas whatsappen ze aan T-cellen wat voor soort vijand ze in de smiezen hebben en welke logistiek er nodig is om de target uit te schakelen. B-cellen produceren vervolgens in hun ateliers aan een waanzinnig tempo antilichamen en laten die door Deliverookoeriers op de virusmacho’s plakken, als Dalton voetboeien die hen beletten om gezonde cellen binnen te dringen. Het immuunsysteem is behoorlijk rancuneus en slaat elke indringer op in haar olifantengeheugen. Voor verzoensessies met een bemiddelaar bedankt ze met een monkellachje. Volgende keer staat de voorhamer of Walther PPK gewoon klaar om diezelfde indringer een lesje te leren: “Wat komt gij hier nog zoeken, loser?” Maar wat als er een indringer opdaagt die nooit eerder is gezien en zich als een te duchten tegenstander profileert? Eentje die ons met een blitzkrieg en grof geschut op snelheid tracht te pakken? Een contingent Covid 19?

In de war room staat de telefoon meteen roodgloeiend. Er wordt koortsachtig gezocht in de immense bibliotheek aan antilichamen, maar geen enkele blijkt geschikt voor het nieuwe gevaar, als een slotenmaker die ondanks een gigantische sleutelbos geen enkel exemplaar vindt voor die kleredeur. Vooralsnog geen paniek: de ingenieurs worden uit hun bed gebeld en gaan stante pede aan de slag om een nieuw antilichaam te ontwerpen. Het opleveren van dat staaltje hightech is cruciaal om de nieuwe indringer onschadelijk te maken, weten ze. Daar zijn ze best goed in, ook al kost het de nerds van het immuunsysteem tot een week of langer om het nieuwe antilichaam uit te rollen. Soms is dat too little too late, meestal niet. Aan zelfvertrouwen ontbreekt het ze zeker niet. Is hun eigenaar immers niet nog altijd in leven, terwijl die geen benul heeft van de miljoenen aanvallen die al gepareerd zijn? Er komt dagelijks nogal wat troep langs en die beperkt zich lang niet altijd tot wat GAS-boeteachtige overlast. Een zware jongen als Covid 19, dat gaat voor elk immuunsysteem van behoorlijk schrikken tot regelrechte paniek. “Houston, we have a problem,” berichten de dendritische cellen in koor.

Kaya, de nieuwe zaaghaai, genoemd naar de dochter van de wetenschapper die ze heeft beschreven, zwemt twee- tot driehonderd meter diep onder het oppervlak van de Indische oceaan. In het pikkedonker. Ware het niet dat ze ’s nachts voor de jacht naar ondiep water stijgt en op die manier voor de eerste keer in haar geschiedenis per ongeluk in een visnet is beland, we zouden nooit over haar bestaan geweten hebben. De cellen van ons immuunsysteem zijn onze Kaya’s. Onbereikbaar diep zwemmen ze ergens in ons rond en leiden een opwindend leven waar we geen benul van hebben. De sterke verhalen die ze ’s avonds over de exploten van de dag tegen elkaar opdissen zijn een ver-van-ons-bedshow. Zelfs wanneer we bij griep zieltogend in de sofa onder ons fleecedekentje kruipen, krijgt onze onvermoeibare topafweer niet onze onverdeelde aandacht. Geen aandacht tout court. Met korrelige stem vragen we om een honingdrankje en slapen de klok rond. Klaar.

Toen vijftien jaar geleden het lekkende darm syndroom me een jaar lang teisterde, was ik op een dag de wanhoop nabij. Ik woog inmiddels 10 kilo lichter. Onder de kerselaar las ik een pocketboekje over lichaamscellen. Die hebben zelf ook een bewustzijn, beweerde de auteur. Straf, dacht ik, en nam meteen de proef op de som door een oefening in het boekje uit te proberen. Het resultaat was verbijsterend: mijn cellen leken te reageren op mijn contactname onder de vorm van een soort collectieve trilling, een gevoel dat moeilijk te omschrijven valt maar heel erg tastbaar was. De reactie was het sterkst toen ik mijn dankbaarheid naar ze uitdrukte. Sinds ik dit ontdekte, kwam er een kentering. Meer nog, na die enge ziekte ben ik nooit meer ziek geweest, een verkoudheid niet te na gesproken. Ik voel me veel sterker verbonden met het lichaam dat me huisvest en met haar niet aflatende inspanningen om het gezond en wel te houden, het immuunsysteem op kop. Het is voor mij dan ook niet zo vreemd om het immuunsysteem regelmatig te bedanken. En om te vragen wat het zoal te zeggen heeft over Corona.

‘Wij worden al te vaak bekeken als een geoliede vechtmachine, als een brok biologie,’ vang ik op. ‘Dat is erg kortzichtig: wij zien niet alleen een onderdeel van jullie bewustzijn, we zijn met alle andere immuunsystemen in de wereld verbonden in een collectief veld. Lang voor jullie erover hoorden, hadden wij al weet van Corona. Morfische resonantie, noemen jullie dat. Meer nog dan uit te vissen hoe ons tegen dit virus te verdedigen, begrijpen wij ook de hogere bedoeling van Corona. Dat de wereld tot stilstand is gebracht om de mensheid te helpen bij een ongeziene bewustzijnssprong. Quarantaine en stilte als ingrediënten voor het uitschakelen van de automatische piloot aan doe-patronen. Het zijn triggers voor een zijnstoestand waarin het contact met jullie hogere bewustzijn kan worden hersteld.” Cliché, denk ik. En ook waar. Maar wat precies is dat bewustzijn?

“Wat jullie het normale denken noemen, is niet dat bewustzijn. Jullie innerlijke beleving spitst zich veelal toe op oeverloze meningen en discussies, met het halen van een of ander gelijk als equivalent van likehonger op sociale media. Jullie raken niet alleen uitgeput door emoties als angst en kwaadheid, ook door de mentale vertalingen ervan, de verhalen die jullie errond breien, verspreiden en in stand houden, soms levenslang. Pas wanneer de stilte in jullie denkstorm neerdaalt, kunnen jullie weer contact maken met de ziel. In het bijzonder waarom ze in dit lichaam, op deze plek en tijd vertoeft. Vele zielen hebben er namelijk precies voor gekozen om deze boeiende en uitdagende tijd te kunnen meemaken, in de wetenschap dat dit een unieke opportuniteit is. Ze weten dat vanuit deze chaos, innerlijk en uiterlijk, oude patronen eindelijk kunnen opgeruimd worden en plaats maken voor een terugkeer naar het goddelijke in jullie zelf. Breek daarom uit jullie mentale kot en omarm deze kans, ik meen het! Een grotere kans voor een nieuw niveau van bewustzijn in jullie leven komt misschien niet meer. Een bewustzijn dat meer en meer gestuurd wordt door jullie hart en ziel. Dat is de transitie die Corona in de zin heeft. En omdat wij onderdeel zijn van het trillingsveld dat jullie creëren, reflecteert dat bewustzijn ook op ons. Wij behoren tot hetzelfde veld en evolueren mee, samen met de strategieën waarmee wij aan jullie zijde staan. Op fysiek niveau zien wij Covid 19 als een gevaarlijke indringer en halen alles uit de kast om die te bemeesteren – meestal met succes, op bewustzijnsniveau is het voor ons geen vijand, eerder een goddelijke boodschapper. Laat dit duidelijk zijn: wij hebben het beste met jullie voor en zijn altijd een onvoorwaardelijke bondgenoot. Omdat we van jullie houden en de grootste supporter zijn van jullie zielsopdracht in dit leven. Het komt goed. Namaste.”

Kaya de zaaghaai is niet voor niets gestorven in een Oost-Afrikaans visnet. Ze werd de metafoor voor dit stuk en deze reflecties, die ook mezelf raken. Vandaag nog liet ik me lokken in een discussie op fb. Of het gaan voor snelle groepsimmuniteit toch niet beter was geweest. Ik voelde al snel dat het ging om het halen van een soortement gelijk. Een mentaal worstelpartijtje zoals er voor Corona elke dag op televisie te bewonderen waren, met politici als absolute kampioenen. Maar ook ik deed vrolijk mee, en met mij zovele anderen. Misschien zijn de politici slechts spiegels in ons mentale labyrint.

Als ik van dat mentale spel wegblijf en in de natuur vertoef, ondervind ik steeds meer in deze periode, gebeurt er iets heel anders. Een tijdje geleden werd hier de tuin stevig onder handen genomen, er komt gras waar vroeger groeigrage coniferen en klimop de plak zwaaiden. Verbaasd bleef ik deze namiddag de klimopwortels uit de grond trekken, vaak niet zonder slag of stoot. Ze lijken schier onuitroeibaar. Ook dat werd plots de ultieme metafoor. De klimop is die wereld van drukdoende gedachten, kwam het me voor. Ze doen niets liever dan er steeds meer van te produceren en de volledige bodem te bedekken. Nu ik de laatste wortels uit de grond haal, komt er een rust in de tuin die ik niet eerder heb ervaren. Een leegte, een bewustzijn dat er altijd is geweest maar altijd overwoekerd was. De vraag hoe ons leven er na Corona gaat veranderen, krijgt uit die stilte nieuwe antwoorden. Wat ga je anders doen? fluistert de ziel. Ga je blijven rennen? Zal jouw jacht voor meer van dit of dat weer geopend zijn? Wat vind je echt belangrijk, iets dat je leven echte vervulling zou geven? Een droom die nog steeds je hart beroert maar die je tot nu onbereikbaar achtte? Een oud dispuut dat bijgelegd wil worden? Iets waaraan je halsstarrig vasthield maar klaar is om los te laten voor iets nieuws? Meet je succes af aan hetgeen je hebt moeten opgeven om het te kunnen bereiken, zegt de Dalai Lama. Dat zijn de vragen die er toe doen.  Dat is zielentijd. Nu.

Kaya zwemt weer rustig in de diepten van de Indische oceaan en in het immuunsysteem heerst de gebruikelijke bedrijvigheid. Het witte laken uit de ramen is ook voor jullie. Nu nog een clean sheet in de geest. Distancing van elkaar en ons mentaal. In de stilte van ons kot horen we de ziel. Shhht, hier wordt geluisterd.

2 Comments on “Breek uit uw (mentale) kot. Ik meen het!

  1. Beste Hendrik, Dank je. Dank je om zo krachtig te verwoorden wat ik al langer voel. Dank je om het neer te schrijven. Zo kunnen meer en meer mensen het lezen en hopelijk wordt er een lichtje aan gestoken in hun bewust zijn. Dat heeft de wereld mijns inziens nodig, meer mensen die bewust worden, uit angst en de automatische piloot. Blijf in uw kot (lichaam) dichter en dichter bij jezelf. Breek uit je kot(mentaal) steeds dieper en dieper in jezelf.
    Je bent een geweldige woordkunstenaar.

    Like

  2. Hendrik, het heeft geen zin bewonderenswaardige woorden te schrijven. Elke zin opnieuw zou een understatement zijn van wat ik eigenlijk bedoel en wil duidelijk maken.`dus gewoon :

    WOW

    W= “waar”achting
    O= on “waar”schijnlijk
    W=“waar”achting

    En vooral dankje wel
    Ann Caroline Roymans

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: