Boeken

de-roekeloze-redding-cover-final-smallNu verkrijgbaar online!

OVER HET BOEK

Een nieuwe terreuraanslag in Brussel beheerst het nieuws op een zwoele augustusdag. In het Atomium vallen drieëntwintig doden. Op hetzelfde moment wordt de shortlist voor de Nobel Vredesprijs gelekt. De Belg Jonas Joplin behoort tot de drie overblijvende kandidaten. Zijn spraakmakende initiatieven bieden een hoopvol antwoord op de mondiale terreur. De mediaschuwe Jonas is overrompeld. Wanneer in Israël een vredesactivist van het Nobel trio wordt vermoord, moet hij reageren. De bedreigingen sparen ook Jonas niet. Vindt hij de oplossing in Ethiopië en de Ark des Verbonds, of schuilt daar net het grootste gevaar?

De roekeloze redding van de wereld door Jonas Joplin is een hedendaagse thriller over moed en liefde in tijden van terreur, en over de sluimerende vermogens in onszelf om een betere wereld te creëren. Lees hieronder enkele fragmenten!

DE SPANNING LOOPT OP TIJDENS EEN VREDESOPTOCHT

‘Vreest u geen aanslagen?’ vroeg de reporter. ‘We begrijpen dat u al een tijdje bedreigd wordt. Is het dan wel verantwoord om met een optocht mee te doen met zoveel mensen?’

‘Wil u dan dat we allemaal in een schuilkelder gaan zitten kijken naar de liters bloed in jullie journaals?’ beet ik terug. ‘Iets anders dan geweld tonen jullie toch niet.’ Lindsay vreesde voor een debacle en kwam tussenbeide: ‘De essentiële vraag is of we willen leven vanuit angst, of juist vanuit moed en liefde.’ Ze wees naar het grote spandoek een paar meter achter ons. Ik keek mee en spotte tot mijn verrassing Timothy uit Molenbeek. Hij wuifde met een zuinige zwaai. Harry noch de politie hadden hem opgemerkt, anders zouden ze hem er wel uit lichten. Van imam Brahim geen spoor, wel van andere allochtonen, zoals een paar Noord-Afrikaanse vrouwen, die enthousiast keelklanken produceerden.

‘Leeft een verstandig mens niet vanuit realisme?’ bleef de reporter aandringen. Ik gaf een teken aan Harry. De hele tijd was hij met Alain in de buurt gebleven. De anderen evolueerden op posities waar ik geen zicht op had. Zonder een woord te wisselen begreep hij waar ik op doelde.

‘Move it boys,’ verjoeg hij het camerateam. Hij showde zijn badge om meer indruk te maken. ‘Jullie brengen de veiligheid in het gedrang.’

‘Of we stellen vragen waar meneer Joplin geen antwoord op heeft.’

‘Begrijpen jullie geen Nederlands?’

‘Volgens mij sprak je Engels,’ bleef de reporter uitdagen. De bodyguards duwden het team onder luid protest redelijk brutaal opzij. ‘Wacht maar tot we dit uitzenden.’

Zonder nieuwe, noemenswaardige incidenten kroop de stoet verder richting Grote Markt, als een lange rups, die de ligamenten van zijn lijf met organische schokjes voortstuwde. Een dertiger duwde een selfiestick omhoog. Een langharige man in een te kort jeansvest drukte af met de bewegende stoet op de achtergrond. De Vital Decosterstraat, die de Bondgenotenlaan kruiste ter hoogte van de Fnac, was logischerwijs eveneens afgezet met dranghekken. Ook daar controle van wie via de zijstraat de stoet alsnog wilde vervoegen, tot ongenoegen van een oplopende wachtrij.

Imagine there’s no heaven, zette een gitaarjongen een vijftal rijen achter ons in. It’s easy if you try. Eerst zongen een paar mensen mee, daarna volledige rijen. Tot mijn schaamte kende ik alleen flarden van de tekst. Nothing to kill or die for, and no religion too. Dat kende ik wel, en het raakte me. Het raakte iedereen.

‘Geef vrede kleur, nee aan de terreur,’ lieten de chiromeisjes opnieuw van zich horen. We hadden het Rector De Somerplein bereikt. Voor ons doemde de Sint-Pieterskerk op en vingen we de eerste glimpen van het majestueuze stadhuis op. Ter hoogte van het standbeeld Het Fonske hadden een tiental leden van een gemengd volwassenenkoor zich opgesteld. We shall overcome, zongen ze. Oh, deep in my heart, I do believe, we shall overcome someday. De massa zong uit volle borst mee. Ik glimlachte naar Lindsay. Ze sloeg een arm over mijn schouder. Het was toen dat het ondenkbare gebeurde. Het geluid van gierende banden, daar begon het mee. Niemand wist waar het vandaan kwam, maar het kwam elke seconde dichterbij…

DE RING VAN SOLOMON

‘Achter dit gordijn staat een replica van de ark,’ verduidelijkte de priester. ‘Zoals in elke Ethiopische kerk. Wat niet wil zeggen dat deze ark minder heilig is. De echte Ark des Verbonds, en met haar ook alle replica’s, worden bewaakt door engelen. Daarom mag alleen ik in die ruimte komen. Als een onbevoegde daar binnendringt, zal die niet lang meer leven, misschien zelfs ter plekke neergebliksemd worden.’

‘Wat zit er eigenlijk in die ark? En wat is er met de ring gebeurd?’ Katrien was helemaal begeesterd, had zelfs de recorder op haar smartphone ingeschakeld.

‘De Ark is een allerheiligst object. Er zitten bijbelse voorwerpen in, zoals de staf van Aaron en andere, gouden sieraden. Het belangrijkste zijn evenwel de twee kleitabletten met de Tien Geboden, die Moses van Jahweh heeft ontvangen boven op de Sinaïberg. Je zou kunnen zeggen dat de wortels van onze mensheid daarin zitten. Of beter nog, onze directe verbinding met God.’

‘En de ring van Solomon, zit die ook in de ark?’ De priester zuchtte diep.

‘Was dat maar waar. De ring bezit bijzondere krachten. Vanaf Menelik werd hij van koning op koning doorgegeven. Eeuwenlang bracht de ring voorspoed, tot hij op het einde van de vorige eeuw in verkeerde handen terechtkwam. Meer bepaald in de handen van rebellenleider Mengistu, die een staatsgreep pleegde en een schrikbewind voerde.’

‘Die is toch al lang afgezet?’ Katrien bleek verrassend goed geïnformeerd.

‘Gevlucht naar Zimbabwe, met de ring. Het verhaal gaat dat de ring weliswaar zal tegenwerken in de handen van een slechte heerser, maar deze toch een lang leven zal bezorgen. En inderdaad, Mengistu leeft nog steeds. Wat er van de ring geworden is weet niemand. Stemmen fluisteren dat Mengistu hem ergens begraven zou hebben, anderen beweren dat hij door een goudsmid bewerkt is en daardoor onherkenbaar geworden is.’

‘En mijn ring lijkt daar dus op?’ Katrien spreidde haar vingers. Alle blikken waren gericht op haar ring en de groene smaragd, die af en toe fonkelde door de binnenvallende lichtstrepen.

‘Als twee druppels water. Als je goed kijkt zie je dat de smaragd geslepen is in de vorm van een hexagram, het typische zegel van koning Solomon. Onder de smaragd, op het gouden plaatje waar hij op rust, zal je datzelfde zegel vinden.’

Buiten leek iemand priester Moses te roepen. Hij stond op. We gingen mee poolshoogte nemen en zagen hoe een man van boven op de rots Moses iets luidkeels toeriep. De priester prevelde een paar verontschuldigingen en haastte zich als de weeromstuit door het nauwe gangenstelsel naar boven. We waren stom verbaasd. Er zat niets anders op dan zelf ook de aftocht te blazen.

‘Zullen we anders eens naar die Mariakerk gaan?’ stelde Katrien voor. ‘Mannelijke heiligen zijn er al genoeg.’ Ze wreef over haar ring. Sinds het verhaal van Moses bewonderde ze hem met pretlichtjes in de ogen.

‘De Bet Maryam? Geen probleem,’ knikte Misgan. Hij maakte meteen aanstalten om te vertrekken. Ik voelde me moe en helemaal niet op mijn gemak door het plotse voorval. Ik vroeg Misgan of hij wist wat er aan de hand was. Iets over een dringend zaakje was alles wat ik uit hem kreeg, tot een kerkopzichter, die we net op dat moment waren gepasseerd, onze aandacht trok. Hij had mijn vraag opgevangen.

‘De mannen met wapens,’ riep de man, maar vooraleer hij verder kon gaan werd hij in het Amhaars door Misgan de mond gesnoerd.

‘Gaat het over dat stelletje ongeregeld met lange stokken?’ drong ik aan. ‘En wat heeft de priester daarmee te maken?’

‘Niets bijzonders, echt niet. Mannenzaken, die zijn soms delicaat. Maak je maar geen zorgen.’ Zijn antwoord was weinig geruststellend. Een eindje verder zat de weerbarstige stiefzoon van de priester ons vanaf een rots gade te slaan. Hij hield een mondharp tegen zijn lippen, waar hij voortdurend bizarre geluidjes mee produceerde…

EEN JEZIDI VROUW SPREEKT VOOR DE VERENIGDE NATIES

Ze wilden niet alleen Hannah van het podium verwijderen, ook mijzelf.

‘Let her speak!’ riep de presidente van Malawi. Haar stem was luider dan een kerkklok. Al snel traden alle vrouwen en zelfs een aantal mannen haar bij: ‘Let her speak! Let her speak! Let her speak!’ werd er ritmisch gescandeerd. Ergens onzichtbaar gaf iemand een teken naar de veiligheidsjongens, die ons hadden omsingeld. Ze lieten ons los. Hannah ging aarzelend voor de microfoon staan. Ze leek een schoolmeisje dat haar allereerste voordracht in poëzie tegemoet zag. Een meisje, en een tijgerin.

‘Hallo, mijn naam is Hannah. Ik sta hier voor u, een vrouw in al haar kwetsbaarheid. Ik kijk rond en zie jullie gezichten. Wat kan zo’n vrouw ons vertellen, vragen jullie zich af. Ik woon in Afrika, ik ben jezidi. Mijn leven is een lange vlucht geweest. Een vlucht voor geweld en onderdrukking. Voor mishandeling en verkrachting. Geloof het of niet: in die barre omstandigheden bleven wij vrouwen overeind. Talloze keren smakten we tegen de grond, evenveel keer kropen we weer overeind. Onverwoestbaar. Altijd bleven we voor voedsel zorgen. We brachten onze kinderen groot. We verzorgden de wonden van de mannen. Kwetsuren van lichaam en ziel. Wij dronken hun tranen, omringden hen met liefde en koestering. We vertelden hen onze ontroerendste verhalen, spraken woorden van wijsheid. We dansten uitbundig en gaven ons over aan het liefdesspel. Ondanks het lijden dat ons werd toebedeeld. Beste mannen van deze wereld, vertel ons waarom dit niet genoeg is? Wat meer kunnen wij de wereld geven? Waarom lopen jullie altijd over ons heen? Waarom koesteren jullie onze schoot niet? Waarom zien jullie ons geschenk niet van liefde aan de wereld? Waarom?’

Over Hannah’s wangen stroomden tranen ongegeneerd naar beneden. Heel wat mensen in de zaal kregen een brok in de keel. Er volgde een zacht applaus, dat snel aanzwol. Het stak Hannah een hart onder de riem. Kiana was erg geraakt. Ze was spontaan mee het podium opgeklommen en had een hand op Hannah’s rug gelegd.

‘Wij vrouwen verdienen meer respect,’ kwam Hannah nu goed op dreef. ‘Onze kracht bestaat niet uit spierballen. Uit onze mond zal je geen oorlogstaal horen. Vrouwenpower schuilt in onze intuïtie, onze wijsheid en ons mededogen. In onze schoonheid, innerlijk nog meer dan uiterlijk. En in zo veel meer, als jullie het maar willen zien, er de ruimte voor willen creëren. Als belangrijkste van allemaal zit onze kracht in ons vermogen om onvoorwaardelijk lief te hebben. Daarom schenken we vandaag aan jullie, leiders van de wereld, onze liefde. Opdat jullie erdoor geraakt zouden worden en de juiste handelingen zouden stellen. De juiste woorden zouden spreken. Het hart op de juiste plek zouden dragen. Ik dank u.’ Haar woorden had ik niet beter kunnen bedenken. Terwijl het applaus aanhield stapte ze van het podium, waar Noah haar liefdevol in zijn armen sloot. Verrast zag ik hoe Kiana was blijven staan en op haar beurt de microfoon nam…

Bestel nu.

%d bloggers liken dit: