Een ongewoon gesprek met Corona

Coronavirus‘Hallo.’ Een man met een hoofd als de stekelige Coronabol in de tv-journaals komt van tussen de bomen op me af. Ik deins achteruit en wil het op een rennen zetten uit het bos.

‘Vrees niet,’ spreekt de mannenstem. Midden in het Coronahoofd bevindt zich een soort van mond. Wanneer hij spreekt beweegt die grappig, als bij een tekenfilmfiguur. Ogen zijn er niet, enkel taaie uitsteeksels die als een kroon de bol omspannen. Ik laat mijn vluchtplan varen en draai me om naar hem.

‘Ik heb geen kwaad in de zin,’ probeert de man me verder gerust te stellen. ‘Laat ons op die bank plaatsnemen en een praatje houden.’ Hij wijst naar een verweerde, houten bank naast het pad.

‘Oké, maar jij zit op het ene uiteinde en ik op het andere.’

‘Anderhalve meter?’ lacht de tekenfilmmond.

‘Er valt niets te lachen. Door jou zijn al duizenden mensen gestorven, capito? Who the fuck ben jij eigenlijk?’ Er valt een stilte, gevolgd door een zucht die zowel van een briesje door het bos als van Mister Corona afkomstig zou kunnen zijn.

‘Het zal je misschien verbazen, maar ik ben in wezen een goddelijke boodschapper, die het beste met de mensheid in de zin heeft.’ Ik weet niet of ik moet lachen of huilen. Ik voel me vooral kwaad worden. Razend.

‘Nu hebben we het helemaal gehad,’ snauw ik Corona-mans toe. Ik draai me een kwartslag naar hem toe en plant mijn ellenboog op de rugsteun: ‘Doodsklokken kloppen overuren, patiënten vechten voor hun leven en zowat de hele samenleving ligt er groggy bij. En jij claimt doodleuk een goddelijke boodschapper te zijn?’

‘Yep.’

‘Ga weg.’ Dat lijkt Mister Corona geenszins van plan. Ik moet denken aan Bondfilms, stel me voor dat ik mits een episch worstelpartijtje de vijand tegen de grond werk en uitschakel met een nekschot, waarna ik een denkbeeldige rookpluim van de loop blaas van mijn Walther PPK. Mensheid gered, de aftiteling kan beginnen.

‘Ten eerste,’ steekt de bizarre virusman van wal, ‘voor de mensen die sterven wordt enorm goed zorg gedragen, zoals voor elke ziel die overgaat. Deze zielen wilden maar al te graag meewerken aan dit goddelijke plan.’

‘Vertel dat maar aan de nabestaanden.’

‘Kijk, in het Westen bekijken jullie de dood veel te negatief. Een naderend einde is net vaak de trigger voor een ongeziene bewustzijnssprong, de brug naar een spirituele ontwikkeling waar elke ziel naar snakt. Dat is zo wanneer je sterft van Corona en ook van eender welke andere oorzaak. Jullie zijn zo geobsedeerd geraakt op de kwantiteit van leven, jullie gaan prat op levensverlengende doorbraken allerhande maar zijn onderweg de nood aan kwalitatieve invulling vergeten. Verder dan wat me-time of een meditatiegroepje komen jullie amper. Jullie hollen gewoon maar door.’

‘Geen slecht marketingpraatje,’ onderbreek ik zijn sermoen. ‘Moeten we dan maar gewoon allemaal gaan sterven? Collectief nog snel even een rondje bezinnen, een mystieke mantra hummen en de laatste doet het licht uit? Is het dat wat je wil?’

‘Nu spreek je vanuit je emotie en niet vanuit je ziel. Je bent nog steeds kwaad, zelfs een tikje sarcastisch als ik dat mag zeggen.’

‘Touché.’ We kijken beiden op van een buizerd die komt aangefladderd. Het is me nog steeds een raadsel hoe ze met die brede vleugels nooit iets raken terwijl ze laag tussen de bomen zoeven.

‘Ik was nog niet klaar,’ brengt hij me weer bij de les. ‘Het contact met jullie hogere bewustzijn is door al die heftige emoties ondergesneeuwd geraakt. En zelfs jullie gevoelens overschaduwen elkaar. Angst en kwaadheid domineren op het wereldpodium, maar het grote verdriet eronder schuwt al te vaak het daglicht. Het is geen toeval dat het virus vooral de longen raakt.’ Op een vreemde manier voel ik me steeds meer op mijn gemak bij de man. Zijn stem is vriendelijk en zacht. Zonder die akelige viruskop zou je er zonder problemen in de koffiebar een praatje mee aangaan.

‘Nu je het zegt, waarom de longen?’ Mijn interesse is gewekt. Ik ontspan en ga met opgetrokken knieën op de bank naar hem toe zitten.

‘Het is geen toeval dat de uitbraak in China begon. Er is namelijk een verband met de Chinese vijf elementen: vuur, aarde, metaal, water en hout. Corona is een crisis van het metaal element. Het belangrijkste orgaan dat met dit element verbonden is zijn de longen, op hun beurt weer gekoppeld aan verdriet, de dominante emotie van metaal. Dit gaat om het verdriet van Moeder Aarde. Om haar zwaar aangetaste longen.Haast letterlijk opgebrand. Tegelijk raken jullie zelf ook opgebrand in de race naar almaar meer materiële welvaart en luxe. In die mate, dat dit nog het enige doel van jullie lijkt op Aarde. Doen en hebben, daar lijkt het nog maar alleen om te gaan. Voor zijn is geen plek meer, laat staan voor bewust-zijn of spirituele evolutie. Zo gaan jullie de ondergang tegemoet, samen met Moeder Aarde. Inderdaad: het lijden van alle patiënten met aangetaste longen vertolkt de pijn en het verdriet van Moeder Aarde. Haar atmosfeer, haar adem is aan het dichtslibben met smoggerige troep. Ze stikt. Tegelijk raken rivieren, zeeën en oceanen, het water van Moeder Aarde, dramatisch verontreinigd met plastiek en chemicaliën, zonder uitzicht op veel beterschap. En het enige wat jullie kunnen denken is: dat dit maar snel weer over is zodat we weer kunnen overgaan tot de vroegere rituelen van de dag, tot business as usual. Dit verdriet is de sadness of the souls. Vele zielen op deze planeet weten al lang dat er een grote omslag nodig is en gaan gebukt onder een immense droefheid over het uitblijven daarvan.’ Iets in dat laatste raakt me en bijna pleng ik een traan, terwijl een ander deel in me zich halsstarrig blijft verzetten.

‘We doen al best veel, toch? Kijk maar naar de recyclageparken. Wij, Vlamingen, zijn sorteerkampioenen,’ opper ik fier. ‘En de klimaatplannen worden almaar ambitieuzer.’

‘Niet meer dan anecdotische gewetenssussertjes. Eigenlijk willen jullie gewoon verder doen. Een tijdelijke crisis, noemen jullie het in de media. Een oorlog die moet gewonnen worden, om vervolgens dezelfde doemdraad weer op te pikken. Maar het is geen tijdelijke crisis. Corona is een tijdelijke oplossing, en dat voor een crisis die al decennialang aan de gang is. Een crisis van Moeder Aarde, een crisis in jullie zelf. Jullie hebben niet eens door hoezeer alles en iedereen daarin met elkaar verbonden is. Het is ronduit verbijsterend hoe jullie de tak afzagen waarop jullie zitten. De afgrond lonkt. Alleen een drastische ingreep kon nog voorkomen dat jullie er met open ogen intuimelden.’ Het briesje in het bos is uitgegroeid tot een heuse windvlaag, die het gebladerte doet ruisen en de dunnere stammetjes heen en weer wiegt.

‘Stel dat je gelijk hebt, beste mister Corona, op welke manier ben jij dan in godsnaam een oplossing voor de crisis?’

‘Door jullie tot stilstand te brengen, tiens. Ik rol de rode loper uit om te gaan reflecteren in welke wereld jullie morgen willen wakker worden en leven. Jullie gedragspatronen zijn zo’n automatisme geworden dat jullie geen benul meer hebben. Dit is geen tijd om Netflix series te bingewatchen of een sixpack met trappistenbier soldaat te maken.’

‘Jij praat niet als een goddelijke gezant. Eerder als een Insta kid.’

‘God gaat heus wel mee met de tijd. Het zijn jullie die God hebben weggezet als een Bijbelse baardmans die een braambos in de fik steekt en een zee in tweeën splijt. Maar God heeft altijd een hoger plan. Veel meer dan een Insta kid wil hij het nieuwetijdskind in jullie wakker maken. Het deel in jullie dat wel zorgzaam omgaat met Moeder Aarde en elkaar, in de eerste plaats met jullie zelf. Het deel dat niet holt achter meer van dit of dat. Dat simpelweg stopt met rennen achter doelen die hooguit een kortstondige kick of dopaminestoot geven, maar nooit echt vervullen. Duurzaam, solidair en verbonden, die woorden moeten jullie nieuwe hashtags worden. Niet die hippe SUV of weekendtrip naar Barcelona.’

‘Voor een preek kan ik ook gewoon naar de kerk gaan.’ Ik heb me weer recht op de bank gehesen, vouw mijn handen tegen elkaar en staar naar de grond. De Corona-man versaagt niet.

‘Je kan ook gaan voor een nieuw niveau van harde maar liefdevolle eerlijkheid,’ stelt hij onverstoorbaar. ‘Eerlijkheid met jezelf en met de wereld. Dit is een tijd om te bezinnen over hoe die nieuwe wereld vorm te geven, hoe met zijn allen die grote transitie te maken. Razend spannend, dat wel, maar noodzakelijk om als ziel de stap te zetten waarvoor jullie in dit leven altijd al wilden gaan. Herinner je waarvoor je werkelijk op Aarde bent gekomen. Herinner je wie je in wezen bent.’

‘Zo gemakkelijk is het allemaal niet,’ zucht ik.

‘Zo gemakkelijk als na een perfecte krul van Kevin De Bruyne de bal in een leeg doel te koppen, tenminste indien jullie alle emoties zouden toelaten in plaats van ze weg te duwen. Voel en beleef ze intens en laat ze dan los, samen met alle starre denkpatronen die jullie gedrag in stand houden. Eens jullie door die barrière heen zijn, ontstaat alles vanzelf op manieren die jullie niet voor mogelijk achtten. Jullie verzetten tegen het goddelijke plan is niet onmogelijk, er is altijd de vrije wel, maar dat zal tonnen energie kosten en een nog pijnlijker afloop kennen. Besef dat dit plan er is om jullie te helpen, niet om jullie te dwarsbomen.’

‘Daar hebben we anders nog niet veel van gemerkt.’

earth-11015_1280‘Dan zijn jullie ziende blind. Waar vroeger dikke smog over miljoenensteden hing, ademt iedereen nu zuivere en frisse lucht. In de kanalen van Venetië kan je voor het eerst in tijden weer de bodem zien en zwemmen de dolfijnen rondjes. Balkongezangen verwarmen dagelijks de harten en verbinden mensen over elke rang en stand. De solidariteit onder mensen en de wil om een gezamenlijk doel te bereiken is nog nooit zo unaniem en sterk geweest. Wanneer in de wereld alle neuzen in dezelfde richting wijzen, en dat is op dit moment meer het geval dan ooit tevoren, dan is alles mogelijk. Een duurzame en eerlijke economie, niet langer dat niets ontziende winstbejag. Een opgeschoonde planeet, niet langer die massale uitstoot van fossiele brandstoffen of dat dumpen van plastiek. Een solidaire en wat tragere samenleving waarin iedereen meekan, waar generaties, rassen, kleuren en voorkeuren harmonieus samenleven. Moet ik nog doorgaan?’ De buizerd vliegt op en sjeest als een acrobaat tussen de bomen.

‘Zie je die vogel? Zo’n brede vleugels en toch raakt hij niets in dit dichte bos. Omdat hij zo in de flow zit, dat hij met vertrouwen rakelings langs alle obstakels vliegt. Net zo elegant als water dat moeiteloos rond een steen in de rivier vloeit. Dat kunnen jullie ook. Gezonde lucht en longen maken het mogelijk om te leven, maar water evenzeer. Zonder water geen leven. Jullie moeten terug de vrouwelijke natuur in jullie naar boven halen. Eerst zijn, dan pas doen. Rust en herstel. Reflectie en meditatie. Vernieuwing. Hergeboorte.’

‘Gaat het virus dan weg?’

‘Als sneeuw voor de zon. Het virus is een metafoor. Eens je die begrepen hebt, vervalt mijn reden tot bestaan. En als ik nog een tip kan geven…’

‘Behalve anderhalve meter afstand houden, in ons kot blijven en onze handen wassen als dwangneuroten?’

‘Een krachtvoorwerp kan je extra bescherming geven, dat extra zetje. Meer bepaald een icosahedron.’

‘Pardon?’

Icosahedron2jpg‘Een metalen of kristallen balletje dat gevormd wordt door precies twintig driehoekige vlakken. In plaats van een rush op wc-papier waren jullie beter gaan rennen voor een icosahedron. Dat sacrale voorwerp is verbonden met het vrouwelijke waterelement en staat voor het begin van een nieuw bewustzijn. Wanneer je vastzit in automatische en starre emoties en denkpatronen, zal dit je helpen die te doorbreken. Wanneer dat lukt zal je zielsopdracht weer helder worden en loopt het realiseren van dat nieuwe bewustzijn als vanzelf. Verwacht je aan het onverwachte met dit krachtvoorwerp, soms heftig, in jullie levens en op Aarde, maar steeds in de goede zin. Het is tegelijk een talisman en een geheime coach. Lukken jullie in die grote en langverwachte doorbraak, dan wordt die onmogelijk geachte droom werkelijkheid. Die droom van een hele mensheid.’

De Corona-man overstelpt me met nog meer weetjes. Zo legt hij uit dat het genoom van een verkoudheidsvirus verpakt is in een proteïnenschil, precies in de vorm van zo’n icosahedron, maar dat een Coronavirus dergelijke schil heeft afgeworpen en zich daardoor ongebreideld heeft ontwikkeld en zichzelf daarbij van allerlei vervelende snufjes voorzien. Zo blijkt het Coronavirus erg slordig in het copiëren van zijn RNA, de virustegenhanger van DNA. Het maakt bij die operatie constant fouten zodat mutaties aan de orde van de dag zijn. Die leiden dan weer tot nieuwe, al dan niet schadelijker eigenschappen. Net zoals de mens een almaar grotere impact heeft op de Aarde en zo een negatieve, oncontroleerbare spiraal in gang aan het zetten is. Kettingreacties die niet meer te stoppen zijn. Ook daar blijkt Corona weer een metafoor. Zo in het groot, zo in het klein. Zo boven, zo beneden.

‘Daarom,’ besluit hij, ‘is het opschonen van jullie blauwdruk zo van belang. Gebruik die thuisquarantaine om af te stemmen op de fluisterende stem van je ziel in plaats van mee te surfen op het opbod aan schreeuwerige bezigheidstherapieën. En zet die smartphone eindelijk eens uit.’ De Corona-man staat recht en dus doe ik dat ook. We kijken elkaar aan. Even vraag ik me af of hier een knuffel van gaat komen. Dat lijkt me alsnog riskant.

‘Mij moet je niet omhelzen,’ raadt hij mijn gedachten. ‘Omhels eerder de stilte in jezelf. Omhels de les die ik je verteld heb. Luister naar je ziel en alles komt goed.’ En weg is hij. Zijn silhouet verdwijnt tussen de bomen, terwijl ik verweesd maar hoopvol achterblijf. Zijn boodschap is niet makkelijk en had wat vriendelijker gekund,. Maar soms moet je geschud worden of er gebeurt niets. Dat besef ik ook, samen met: yes we can. Ik wuif hem na, hij is al verdwenen, neem de uitdaging aan. Dit is het grote schudmoment voor de mensheid. Onze big shake-up, zoals in een sneeuwbol, waarna alle hectiek naar beneden dwarrelt en de stilte ons leidt naar nieuwe horizonten. Naar een nieuw evenwicht, een nieuwe wereld. Nu is het aan ons.

4 Comments on “Een ongewoon gesprek met Corona

  1. Mooi geschreven Hendrik. Gelukkig zijn er nog mensen die het positieve durven inzien in de ongewone tijden waar we nu doorgaan. Wordt (nog) niet door iedereen zo begrepen. Stap voor stap komt dit wel goed. Dank je

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: